Jeśli coś pomyliłam przy dodawaniu linków lub coś nie działa - dajcie znać, proszę! Trochę zamotana jestem ostatnio. - //V.

22 lipca 2000

[KP] Prove them wrong

THOMAS CLAY
37 lata ~ prezes firmy architektonicznej

Pracuje w tej firmie 12 lat. Piął się po szczeblach kariery z uporem maniaka. Poświęcił jej mnóstwo czasu oraz energii. Śmiało może powiedzieć, że wieżowiec, w którym się mieści, stał się jego drugim domem. Skrupulatny perfekcjonista, który musi mieć wszystko dopięte na ostatni guzik. Nie znosi fuszerki. Jest zdania, żeby albo robisz coś dobrze, albo wcale. Zna kompetencje swoich pracowników i ma do nich duży szacunek. Czasem nie potrafi wyłączyć w swoim umyśle trybu praca, ale kiedy już to zrobi rusza z uśmiechem na twarzy na kort tenisowy albo wyciąga rower z piwnicy, by udać się na długą przejażdżkę z słuchawkami na uszach, w których słuchać ostre brzmienia.

4 komentarze:

  1. Absurd. To był jakiś totalny absurd.
    Wystarczająco problematyczne dla Vilji było to, że nagle przejęła po ojcu udziały w firmie, a co za tym idzie, w większości stała się jej właścicielem. Problematyczne, bo o zarządzaniu nie miała bladego pojęcia. Momentami z własnym życiem nie potrafiła sobie poradzić, a co dopiero kierować czymś tak dużym. Natomiast to, że musiała oderwać się od kubka z kawą i monitora w swojej pracowni, a następnie wynurzyć się ze swojego mieszkania było dosłownie koszmarem. Takie spokojnie życie obracające się głównie wokół zleceń na projekty graficzne jak najbardziej jej odpowiadało. Mogła sobie siedzieć w piżamie albo rozciągniętej koszulce niemalże cały dzień i nikomu to nie przeszkadzało, a wieczorem nawet się wystroić i wyjść, ale dla własnej satysfakcji. Nie dlatego, że po prostu musi. Musi wyglądać, musi rozmawiać z tymi sztywnymi ludźmi i musi głupio i sztucznie się do nich uśmiechać. A na dodatek jeszcze udawać, że lubi tego mężczyznę, który za każdym razem, gdy pojawiała się w firmie w związku z jakimś zleceniem dosłownie doprowadzał ją do szału.
    Zdawała sobie sprawę z tego, że tak naprawdę bez Claya nie dałaby sobie rady, bo nawet nie znała firmy. Czuła jednak, że w jakiś sposób jest ojcu coś winna, zapewne przez to, że nigdy nie interesowała się należycie tym, co robił, tak bardzo była zajęta sobą. Nigdy nawet nie liczyła na to, że kiedykolwiek dostanie jakiekolwiek udziały, ale skoro tak się stało, to nie zamierzała tego zepsuć ani doprowadzić firmy do upadku. Nie zamierzała też ich odsprzedawać, bo skoro jednak je dostała, to powinna je mieć, nawet jeśli nie miała pojęcia, co robić.
    Trzeba było nastawić się na współpracę. Nigdy nie wychodziło jej to zbyt dobrze, zwłaszcza, że zawsze była panią swojej sytuacji, niezależną praktycznie od nikogo. Sama podejmowała decyzje i teraz przestawienie się na to, aby pytać o zdanie kogoś jeszcze, przychodziło jej z niemałym trudem.
    Niestety nieporozumienie, które wynikło na tym głupim (tak, właśnie głupim, innego określenia nie potrafiła znaleźć) bankiecie dzień wcześniej dosłownie przeszło ludzkie pojęcie i sprawiało, że określenie „współpraca” wskakiwało na nowy poziom. Jakaś wewnętrzna kultura lub same jej resztki sprawiły, że nie starała się naprostować sytuacji. Nie zaprzeczyła, nie powiedziała nic na temat tego, że wcale nie jest narzeczoną (przecież nawet nie miała pierścionka!), a już na pewno nie zamierza zostać żoną tego człowieka, co więcej, najchętniej chlusnęłaby mu wtedy tym szampanem w twarz, a potem jeszcze rozsmarowała na niej tort. To nie byłoby mile widziane, więc potrafiła wtedy jedynie się uśmiechnąć, a potem ująć swojego rzekomego narzeczonego pod ramię, udając, że promienieje szczęściem.
    Szkoda, że to było jednym wielkim kłamstwem. Widocznym aż za bardzo teraz, gdy wjeżdżali windą na ostatnie piętro budynku firmy, stojąc każde w swoim kącie, byle dalej od siebie.
    Nie odzywała się. Przypatrywała się tylko własnemu odbiciu w lustrze umieszczonym na ścianie windy, zdając sobie sprawę z tego, jak bardzo nie pasuje do całego tego towarzystwa. Nawet nie wyglądała jak oni. Bardziej jak ktoś z całkowicie niższych sfer, kto trochę na siłę próbuje się wkupić w łaski tych wyższych i aspiruje do tego, by być kimś. Żałosne.
    Kiedy usłyszała charakterystyczne piknięcie, drzwi od razu się rozsunęły. W tym samym momencie dotarły do niej niezrozumiałe okrzyki, które sekundę później zmieniły się w coś, co najprawdopodobniej miało brzmieć jak wyśpiewane „Sto lat!”, ale talentu wokalnego raczej nikt z tej grupki ludzi nie posiadał.
    - Co do… - wymruczała jedynie, wychodząc z windy na korytarz.
    Nawet się nie obejrzała, żeby sprawdzić, czy jej wspólnik aby na pewno idzie za nią, czy jednak zamknie natychmiast drzwi od windy i zjedzie z powrotem. Mądrze by zrobił zresztą. Szkoda, że sama na to wcześniej nie wpadła, tylko głupio jednak z tej windy wyszła.

    OdpowiedzUsuń
  2. Decyzja Raula Hodgsona była jak najbardziej sensowna – Vilja była jego córką. I tyle. Jedyną. No i nie miała matki już od paru ładnych lat, bo wspólnie z ojcem ją pochowali. Logiczne było, że chciał je zostawić jak najwięcej, zapewnić przyszłość Inie miał zamiaru oddawać całej firmy w ręce kogoś, kto tak naprawdę był obcy. Nawet jeśli pracował w niej kilkanaście lat i przyłożył się do rozwoju jak nikt inny. Firmy, którą Hodgson wraz z żoną stworzyli od podstaw i w której z początku dosłownie wypruwali sobie żyły. Vilja przy tym była. Nawet jeśli miała wtedy ledwie dziesięć lat, to nie była głupim dzieckiem. Obserwowała to wszystko, była obecna, wybaczała rodzicom brak czasu dla niej samej, a z czasem, kiedy podrosła, pomagała na miarę swoich możliwości. Miała szesnaście, siedemnaście lat, przychodziła do pracy na wakacje, któregoś razu przez kilka miesięcy była nawet sekretarką, kiedy dotychczasowa urodziła dziecko i póki nie znaleziono nowej na zastępstwo. No ale to było dawno, Clay był wtedy początkującym, szarym pracownikiem, więc raczej nie mieli okazji się na siebie natknąć. A później Vilja przecież wybrała inną drogę, poszła na studia niezwiązane z architekturą, choć na tym, siłą rzeczy, też się trochę znała. I może rzeczywiście nie miała doświadczenia w zarządzaniu tak dużą firmą (bo ta się przecież rozrosła na przestrzeni lat), ale miała swoją, więc wiedziała, jak funkcjonuje to od strony przepisów, księgowości innych tego typu rzeczy. Wprawdzie firmy Vilji była jednoosobowa, była w niej szefem i pracownikiem w jednym, ale niezależnie od wielkości jakiejkolwiek firmy, zasady działania były takie same. No a poza tym, robiła przecież zlecenia graficzne dla firmy ojca jako osoba z zewnątrz, na zleceniu. Naprawdę nie była aż taka zielona. Raul wierzył, że sobie poradzi, więc Vilja miała zamiar sobie poradzić i być najlepszym prezesem.
    Była racjonalna, nie miała zamiaru niszczyć firmy i ignorować dobrych rad tylko z powodu niechęci do osoby, która była współudziałowcem. Swoją drogą, ona nie żywiła żadnej niechęci, na pewno nie na początku. Dopiero kiedy otrzymała od Thomasa na wstępie mnóstwo złości, pretensji i nieżyczliwości, automatycznie sprawiło to, że go nie polubiła. Najwyraźniej był aż tak wściekły i rozczarowany tym, że nie dostał wszystkiego, że aż to dosłownie zżerało. To nie była żadna porażka przecież.
    Aczkolwiek tamta pomyłka... Naprawdę była niezręczna i uciążliwi, ale przecież oboje wiedzieli, że jeśli to sprostują, to stracą ten kontrakt. Gdyby Vilji naprawdę nie zależało na firmie albo chciałaby zrobić Thomasowi na złość, utrudnić mu wszystko, sprawić, że straci ten kontrakt, to bez wahania by wszystko wyjaśniła, dodając od siebie jeszcze kilka niepochlebnych faktów, a wtedy inwestor by się wycofał... I Clay miałby o wiele trudniej.
    Ale Vilji też zależało, zamierzała zacisnąć zęby i udawać, a nie się złościć i obrażać. Bądźmy dorośli.
    Tak więc kiedy tylko wyszła z windy, była zaskoczona, ale szybko to zwalczyła i przywołała na twarz promienny uśmiech. Domyśliła się, o co chodzi, przyjęła kwiaty od którejś z pracownic, podziękowała pięknie, odstawiając szopkę za nich oboje i ani trochę nie okazała złości, że Thomas wszystko psuje. Pozwoliła się wziąć za rękę, choć tylko na chwilę, bo to było wiarygodne i powinni pokazywać takie gesty. Nawet jeśli w innych okolicznościach by odskoczyła.
    - Wybaczcie mu, nie lubi upubliczniać prywatnych spraw – wyjaśniła jeszcze pracownikom, kiedy zamykała za sobą drzwi do konferencyjnej.- Złości się wtedy – posłała im jeszcze przepraszający uśmiech i szklane drzwi się zatrzasnęły.
    Nie mógł wybrać gorszego miejsca. Nawet jeśli nie będą ich słyszeć, to będą widzieć, bo sala była przeszklona. Nie mogli więc otwarcie się pokłócić. Trzeba było iść do gabinetu.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. - Nic im nie powiemy – stwierdziła krótko, pomijając część jego wypowiedzi. Zachowywał się, jej zdaniem, nieprofesjonalnie.- Będziemy dale udawać – postanowiła bez wahania.- Chyba, ze chcesz stracić ten kontrakt. Dobrze wiesz, że jeśli oni się wycofają, to potracimy klientów. A z tego trudno będzie nam się podnieść. Weź się w garść, nic ci nie będzie, jeśli połazisz ze mną po galach i bankietach. Nie musisz ze mną rozmawiać. Masz tylko się uśmiechać i mnie obejmować. I kup mi pierścionek – no właśnie, padło już kilka pytań, gdzie jest pierścionek, bo Vilja go na palcu nie miała.

      Usuń
  3. Vilja była kobietą, nie mężczyzną Nie miała pojęcia o męskim ego, bo jej ono nie dotyczyło. Wiedziała jedynie, że często jest ono zbyt duże i facetów gubi, irytowało ją, bo tacy z przerośniętym ego uważali się za lepszym, a ją za idiotkę. Najwyraźniej tak było w tym przypadku. Thomas jednak nie rozumiał jednego: więzy krwi były ważniejsze. Niezależnie od tego, jak bardzo by się przyłożył do rozwoju firmy, jak bardzo prezes i właściciel by mu ufał, zawsze przegrałby z córką. Albo z synem, bez znaczenia. Gdyby Vilja miała rodzeństwo, na sto procent udziały zostałyby podzielone na więcej części. Ale była jedynaczką, wiec dostała większość, bo ojciec tak po prostu ją kochał i chciał, aby firma została w rodzinie.
    A Vilja, oczywiście, nie miała zamiaru odbierać Thomasowi niczego, bo wiedziała, że szczerze zależy mu na firmie i jej nie zniszczy. Nie oznaczało to jednak, że sama miała zamiar z niej zrezygnować. Na pocieszenie mogła mu tylko powiedzieć, że prezes to jednak prezes, a prezesem był teraz Clay, a właściciel niekoniecznie ma zawsze ostatnie słowo. Tak naprawdę nie miała zarządzać firmą. Miała jedynie dostawać profity od jej obrotów, nic ponadto.
    Ale teraz wszystko się zepsuło i też musiała zapracować na to, by utrzymać klientów.
    - A czy ktoś ci każe chajtać się za tydzień? – spytała spokojnie.- Albo za rok? Możemy być wiecznym narzeczeństwem. Albo rozstać się po pięciu latach... Albo po roku, bo czemu nie? Mamy prawo. Uwierz, mi też się to nie podoba, ale zdaje się, że też powinieneś się zaangażować w to, aby podnieść firmę w górę, a nie tylko marudzić, jakim to udawanie jest idiotycznym pomysłem. Ale jeśli chcesz, to nie ma problemu, sprostuj wszystko i patrz, jak największy potencjalny klient się na ciebie wypina.
    Przewróciła oczami, na wzmiankę o pierścionku i niemalże wyplutym (jej zdaniem) słowie „kochanie”. Jak dziecko, po prostu jak dziecko. A zdawało się, że był starszy, że w sumie niewiele mu już brakowało do czterdziestki. Zachowywał się, jakby miał lat czternaście, a nie zaraz czterdzieści. No i zwiał, bo czemu by nie. Zamiast coś sensownego ustalić, to uciekał.
    Faceci!
    Vilja odczekała chwilę, po czym zawołała do konferencyjnego wieloletnią sekretarkę Hodgsona. Kobieta była już po pięćdziesiątce, fakt, ale pracowała tu kilkanaście dobrych lat, na różnych stanowiskach, była w firmie nawet dłużej niż Thomas i, co najważniejsze, wiedziała wszystko o wszystkich. Vilja bez zdradzania szczegółów porozmawiała z kobietą, próbując się czegoś dowiedzieć. Głównie tego, co o nich gadają. I co gadali kiedyś. Poprosiła o szczerość i ją otrzymała, bez owijania w bawełnę. Potem podziękowała i skierowała się prosto do gabinetu prezesa.
    Weszła bez pukania, oczywiście. Nie była szarym pracownikiem, by zapowiadać się przez osobistą sekretarkę. No a poza tym, była narzeczoną, więc pukać też nie musiała.
    - Wolę tani pierścionek – powiedziała na wstępie.- Musisz zrozumieć jedną rzecz: w kwestii rozwoju firmy nie jestem twoim wrogiem. Nawet jeśli kiedyś tam były między nami jakieś spięcia, gdy się widzieliśmy tutaj, bo wtedy pewnie uważałeś mnie za rozpuszczoną córeczkę tatusia, to okej, możesz mnie nie lubić, ale jeśli chodzi o firmę, zawsze zrobię wszystko, aby dobrze prosperowała. A ty nią zarządzać. Nie mam zamiaru ci jej odbierać, rozumiesz?

    OdpowiedzUsuń